Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

«Η συκοφάντηση του αγώνα των Σουλιωτών και η αποδόμηση της Ιστορίας» Εκδήλωση του Μορφωτικού Ομίλου Σερβίων «Τα Κάστρα» Με τον Γιώργο Καραμπελιά (με Βίντεο)




Προβλημάτισε και ανησύχησε στην τεκμηριωμένη ομιλία του ο κ. Καραμπελιάς την Κυριακή 14 Φεβρουαρίου στα Σέρβια. Καλεσμένος από τον Μορφωτικό Όμιλο Σερβίων τα Κάστρα» ανέπτυξε το θέμα: «Η συκοφάντηση του αγώνα των Σουλιωτών και η αποδόμηση της Ιστορίας»
Προβλημάτισε διότι αποκάλυψε ότι υπάρχει σχέδιο οργανωμένο για την αποδόμηση της Ιστορίας και τα βιβλία τύπου Ρεπούση που μπήκαν στην Εκπαίδευση δεν ήταν μία-δύο μεμονωμένες περιπτώσεις ανάξιων ή ανίκανων ιστορικών .
Ο κ. Καραμπελιάς στηρίχτηκε κυρίως στο βιβλίο του «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο» και είπε «Όταν βλέπουν τον τίτλο του βιβλίου μου πολλοί νομίζουν ότι παραπέμπω ειρωνικά στο βιβλίο της Ρεπούση «Συνωστισμένες στη Σμύρνη». Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Διότι υπάρχει και άλλο βιβλίο, πανεπιστημιακό που αναφέρει ότι οι Σουλιώτισσες έπεσαν από το Ζάλογγο πιθανότατα σπρωγμένες από τους άνδρες τους στη διάρκεια των μαχών.»
Η γενική εικόνα που μια ορισμένη ιστορική σχολή περνάει για τους Σουλιώτες είναι πως οι Σουλιώτες ήταν φύλα χωρίς εθνική συνείδηση, που αντιπαρατίθενταν με τον Αλή πασά μόνο και μόνο γιατί είχαν αντιθέσεις για τη νομή της εξουσίας. Αυτή η εκδοχή έχει περάσει σε ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής ιστοριογραφίας που διδάσκεται στα ελληνικά Πανεπιστήμια τα τελευταία 20-30 χρόνια και άρχισε σταδιακά να περνάει αυτή η άποψη σε όλες τις σχολές της Εκπαίδευσης.
Θέλουν να επιβάλουν την άποψη ότι οι Έλληνες αποτελούν ένα πρόσφατο έθνος, συγκροτημένο από διάφορα φύλα τα οποία ενοποιούνται μετά την Επανάσταση από τις Ξένες Δυνάμεις και από τον Δυτικό Φιλελληνισμό. Γι’ αυτό η κυρίαρχη άποψη είναι ότι το Έθνος - Κράτος μεταβλήθηκε σε Κράτος –Έθνος. Όμως αυτό υποκρύπτει μία συγκεκριμένη  αντίληψη   ότι το έθνος συγκροτείται από το Κράτος. Άρα επειδή το Κράτος μας είναι πρόσφατο, 1830, πρόσφατο είναι και το νεοελληνικό Έθνος, το οποίο δεν είναι ελληνικό αλλά είναι νεοελληνικό. Γι΄αυτό πολλοί ιστορικοί όταν αναφέρονται στους Έλληνες της Τουρκοκρατίας θα πουν οι ελληνόφωνοι, όχι οι Έλληνες.
Όλα αυτά τα πράγματα δημιούργησαν μία κατάσταση στις φιλοσοφικές σχολές που έγινε ηγεμονική και κυρίαρχη, ιδιαίτερα από το 1990 και μετά. Διότι από τότε μπαίνουμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Σ΄ αυτή την ιστορική περίοδο υπερισχύει η άποψη ότι τα παλιά έθνη θα πρέπει να υποχωρήσουν μπροστά σε νέες υπερεθνικές συσσωματώσεις και στη δημιουργία κρατών με πολυεθνικό και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα.
Το «πολυπολισμικό» δεν εννοεί ανοχή στους άλλους πολιτισμούς, πράγμα που είναι σωστό, και είναι δικιά μας παράδοση, γιατί οι Έλληνες πάντα ήταν ανοιχτοί στους άλλους λαούς, αλλά εννοούν την ύπαρξη κρατών χωρίς κεντρικό άξονα εθνικό. Αυτή η άποψη (επιβάλλεται μετά το 1990 και βρίσκεται στο απώγειο το 2000) έχει αλλοιώσει και την έννοια της ιστορικής αλήθειας.
Λέει κάποιος ιστορικός που μας τον προβάλλουν κάθε μέρα ως τον μεγάλο γκουρού της ελλην. Ιστορίας, Όταν η προοπτική των μικρών Εθνών αλλάζει, τότε έχουν ανάγκη και από ένα άλλο παρελθόν. Εάν δηλαδή μας ετοιμάζουν ένα διαφορετικό μέλλον, τότε θα πρέπει να αλλάξουμε και το παρελθόν για να το προσαρμόσουμε σε αυτό το μέλλον. Αυτό είναι το πολιτικό βάθος της αποδόμησης της Ιστορίας, δηλ. ότι υπάρχει πίσω από την επέκταση αυτού του φαινομένου, το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και της προσπάθειας να αποκοπεί ένα Έθνος με ισχυρή εθνική ιδιοπροσωπεία από το κύριο αυτό στοιχείο.
Το χαρακτηριστικό της ελληνικής ιδιοπροσωπείας είναι η ιστορία, ότι δηλ. μπορούμε να αναφερόμαστε από τον Όμηρο, στον Αχιλλέα, στον Μ. Αλέξανδρο, στο Θεμιστοκλή, στον Παλαιολόγο, στον Κολοκοτρώνη, στην Εθνική Αντίσταση στους αγώνες της Κύπρου. Όλα αυτά συγκροτούν το ελληνικό Έθνος. Η συγκρότηση του ελληνικού Έθνους είναι ιστορική. Όλα τα έθνη έχουν ιστορία αλλά δεν έχουν την ίδια σχέση με την ιστορία. Αν αφαιρέσουμε την ιστορική συνέχεια, τότε η Ελλάδα μεταβάλλεται σε μικρό βαλκανικό Έθνος το οποίο δεν έχει ιστορικό βάθος και ούτε κομίζει κάτι ιδιαίτερο, δηλ. δεν είναι φορέας ενός πολιτισμού και του αρχαιοελληνικού, και του ορθόδοξου και του Βυζαντινού, είναι ένα τμήμα που τυχαίνει να ζει στη Νότια Βαλκανική, όπου ζούσαν οι Έλληνες. Αυτή η αντίληψη είναι κυρίαρχη στις περισσότερες ιστορικές σχολές των Ελληνικών Πανεπιστημίων. (!!!)
Αυτό συνδέεται με μία άποψη που λέγεται αποδόμηση, που λέει περίπου ότι η ιστορία και οι κοινωνικές επιστήμες γενικότερα είναι δημιούργημα των ιστορικών. Άρα πρέπει να φτιάξουμε ένα άλλο παρελθόν για ένα άλλο μέλλον.
Σ’ αυτά τα πλαίσια έχει ιδιαίτερη σημασία να αποδειχθεί ότι πριν την Επανάσταση του 21 δεν υπάρχει εθνική συνείδηση. Διότι εάν υπάρχει και υπάρχουν αγώνες στους προηγούμενους αιώνες, τότε αυτό σημαίνει ότι το επιχείρημα ότι οι Έλληνες είναι δημιούργημα του Κράτους (άρα μετά το 1830) δεν ισχύει.
Αν δεν υπήρχε εθνική συνείδηση, πώς είναι δυνατόν το 1610 ο Διονύσιος Τρίκκης να κάνει επανάσταση και να καταλαμβάνει τα Γιάννενα;
Εδώ ο Ομιλητής αναφέρθηκε στην εγκατάσταση μετά την επανάσταση αυτή ενός μεγάλου μέρους των αγροτών στα βουνά. Από κει ξεκίνησαν οι Σουλιώτες.  Η περιοχή των Σουλιωτών μέχρι το 1600 ήταν ακατοίκητη. Θέλουν να μας πουν –οι αποδομητές- ότι οι Σουλιώτες είναι φύλα που στη σύγκρουσή τους με τον Αλή πασά απόκτησαν εθνική συνείδηση. Λένε π.χ. ότι οι Σουλιώτες γεννήθηκαν Αρβανίτες, έζησαν Σουλιώτες, πέθαναν Έλληνες. Άλλος π.χ.  γράφει για τα Ορλωφικά: «Εθνογένεση ή εθνοαφύπνιση»;  Και πιστεύει ότι είναι εθνογένεση, δηλ. από τότε αρχίζει να εμφανίζεται το ελληνικό έθνος.
Λένε λοιπόν οι ιστορικοί αυτοί, η κ. Ψιμούλη π.χ.,-- που για να φτάσει να αποδείξει αυτά που λέει υποχρεώνεται να κατασκευάσει τα ιστορικά γεγονότα- ότι το Σούλι είναι κατασκευή. Εκεί παρουσιάζει η ιστορικός τον Φώτο Τζαβέλα ως προδότη, ότι ο Σαμουήλ δεν αυτοανατινάχθηκε αλλά τον ανατίναξε κρυφά ο Φώτος σταλμένος από τον Αλή πασά. -- Γιατί η συγκεκριμένη ιστορικός ήθελε τον κεντρικό ήρωα του Σουλίου, το Φώτο, προδότη. Ο Σαμουήλ, λέει, δεν έβαλε φωτιά στο Κούγκι, οι Σουλιώτισσες δεν πέσανε στο Ζάλογγο και η ιστορία της Δέσπως να φαίνεται ότι συνέβη. Άρα το Σούλι είναι κατασκευή.
Ο χορός του Ζαλόγγου λέει ο Αλέξης Πολίτης, καθηγητής Πανεπιστημίου, αποτελεί μαζί με τις μυθοποιημένες εκδοχές των κλεφταρματωλών και των αλλεπάλληλων εξεγέρσεων κατά των Οθωμανών το συμπληρωματικό ταίρι του Κρυφού Σχολειού. Ως προς το ίδιο το γεγονός η μυθοποίηση βρίσκεται στην εξιδανίκευση, στο χορό, επειδή αυτοκτονίες απελπισμένων ακόμη και ομαδικές δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο στην ανθρώπινη ιστορία. Ο Πολίτης εξηγεί ότι η καλλιέργεια του χορού τους οδήγησε στο χορό του Ζαλόγγου.
Το παιδομάζωμα, κατά τους αποδομητές, ήταν μορφή κοινωνικής ανόδου. Θέλουν να αρνηθούν την πραγματικότητα και να μας πείσουν ότι όλα ήταν πολύ καλά, οι Έλληνες δεν είχαν εθνική συνείδηση, απέκτησαν εκ των υστέρων, μετά την απελευθέρωση, και μια και το κράτος δημιουργεί την εθνική συνείδηση υπάρχει κυπριακό έθνος και άρα οι Κύπριοι δεν είναι Έλληνες.
Αυτά όλα τα επιχειρήματα έχουν διατυπωθεί στο επίπεδο των Πανεπιστημίων. Αυτό έγινε τα τελευταία χρόνια χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Ο Αντώνης Λιάκος, είναι ο επικεφαλής αυτού του χώρου. Όλα τα διδακτορικά είναι της ίδιας κατευθύνσεως  ότι οι Έλληνες είναι ελληνόφωνοι, οι Έλληνες της Μ. Ασίας δεν είναι Έλληνες αλλά είναι Ρουμ, Ο Λιάκος λοιπόν λέει ότι η σχολή του στηρίζεται στην άποψη ότι θέλουν να συρρικνώσουν το ελληνικό Έθνος--: «Ελληνικό Έθνος δεν υπάρχει πριν το 1830» Οι δικοί μας το έκαναν όργανο μιας συγκεκριμένης πολιτικής κατεύθυνσης που κυριάρχησε τα προηγούμενα 20 χρόνια
Βαθύς ο προβληματισμός…
(όλη η ομιλία υπάρχει στην ιστοσελίδα του ΜΟΣ: www.takastra.blogspot.com)